Bombay Tamil Teacher

வாழவிடு பட்டாம் பூச்சியைப் பார்க்கும்போது அதற்கு வண்ணம் தீட்டிய ஓவியனைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடிவதில்லை. அதாவது படைத்தவனின் கைவண்ணத்தை வியக்காமல் கடந்து போகமுடியாது. வண்ண வண்ண சேலை உடுத்தி பூக்களுக்குப் பூ பறந்து சென்று   "உன்னைவிட நான் ஒன்றும் அழகில் குறைச்சல் கிடையாது "என்று முன்னும் பின்னும் பறந்து அழகு காட்டும் . தொடர்ந்து ஓரிடத்திலேயே இருக்காமல் அங்குமிங்கும் சுற்றி ஆனந்த கூத்தாடும்.  பட்டாம்பூச்சியைக் கண்டால் சிறுவர்களால் சும்மா இருக்க முடியாது. அதைப் பிடிப்பதற்காக அதன் பின்னாலேயே ஓடுவர். பிடிபட்டேனா பார் என்று பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்து பறந்து விளையாட்டுக் காட்டும். அதன் பின்னால் சுற்றுதில் இருக்கும் இன்பமே அலாதிதான்.  ஒருமுறை சிறுவன் ஒருவன் தன் அப்பாவோடு பூங்காவிற்குச் சென்றான்.  அங்கு வண்ண வண்ண பூக்கள் பூத்துக் குலுங்கின.  கூடவே வண்ணத்துப்பூச்சிகளும் போட்டிப்போட்டு அழகு காட்டின.வண்ணத்துப்பூச்சிகளைக் கண்டதும் சிறுவனால் சும்மா செல்ல முடியவில்லை. அப்பா கையிலிருந்து கையை உருவி விட்டுவிட்டு வண்ணத்துப் பூச்சிகளை நோக்கி கைகளை நீட்டியபடி ஓடி்னான்.வண்ணத்துப்பூ...

முன்னுரை : மனிதகுல வளர்ச்சிக்கும் மேம்பாட்டிற்கும் இன்றியமையாத பண்பாட்டுக் கூறுகளில் ஒன்று காலம் அறிதல். ‘காலம் கண் போன்றது; கடமை பொன் போன்றது’ என்று கூறுவர்.காலம் பற்றி திருக்குறள் கூறும் கருத்துக்களை இந்தக் கட்டுரையில் காண்போம். தொல்காப்பியர் கூறும் காலம்: தொல்காப்பியர் பொழுது என்பது பெரும்பொழுது, சிறுபொழுது என இருவகைப்படும். ஓராண்டிற்குரிய ஆறு பருவங்களும் பெரும்பொழுது ஆகும். ஒரு நாளின் ஆறு கூறுபாடுகளும் சிறுபொழுது எனப்படும் என்பார். இளவேனிற்காலம், முதுவேனிற்காலம், கார்காலம், குளிர்காலம், முன்பனிக் காலம், பின்பனிக் காலம் என்பவை பெரும் பொழுது எனவும், வைகறை, காலை, நண்பகல், எற்பாடு, மாலை, யாமம் என்பவை சிறுபொழுது எனவும் தமிழ் இலக்கணம் காலத்தை வரையறை செய்கிறது. ஆனால் காலம் என்பது பொழுதினை மட்டும் குறிக்காமல் உரிய காலம் என்னும் பரந்துபட்டப் பொருளில் காலத்தின் அருமையை வள்ளுவர் நம்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார். காலம் அறிந்து செயல்படு: “ பகல்வெல்லும் கூகையைக் காக்கை இகல்வெல்லும் வேந்தர்க்கு வேண்டும் பொழுது” காக்கையை விடக் கோட்டான் வலிமை மிக்கது என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். கோட்டானுக்குப்...

நாளும் கிழமையும் நலிந்தோர்க்கில்லை  "நாளும் கிழமையும் நலிந்தோர்க்கில்லை" ஆமாங்க...  நாளும் கிழமையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் எளியவர்கள் வயிற்றுப் பாட்டுக்கு வெளியில் போய் வேலை செய்வதற்கு எந்த நாளைத் தேர்ந்தெடுப்பது? வறுமை எல்லாவற்றையும் கடந்தது. சகுனம் பார்த்தலோ நல்ல நாளோ கெட்ட நாளோ எதுவும் கிடையாது. அவர்களுக்கு எல்லா நாளும் நல்ல நாள் தான். ஒருவர் சிந்தனையில் ஓடுவதெல்லாம் இன்றைய பொழுது நல்லதாய் இருக்க வேண்டும் நல்லதே நடக்க வேண்டும் என்பதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு வேளை சோற்றுக்கு வழி பிறக்க ஒரு வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்பதாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆனால் வயிறு நிறைந்து விட்டால்.... வேண்டாத  சிந்தனைகள் எல்லாம் வந்து தலையை நீட்டி  எட்டிப் பார்க்கும். அவள் குறுக்கே வந்து விட்டாள். போன காரியம் விளங்குன மாதிரிதான்  என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களையும் அக்கம் பக்கத்தினரையும் பார்த்து முணுமுணுக்க வைக்கும்.  ஆக்கம் கெட்டவள்.....ஆக்கம் கெட்டவள் என்று புலம்ப வைக்கும். சிலர் மூஞ்சியில் விழித்தாலே விளங்காது  என்று சொல்ல வைக்கும்.  பாம்புக் கண்ணு....பாம்புக் கண்ணு ...

புல்லறிவாளர்க்குச் செய்த உபகாரம்  உதவி  யாருக்கும் செய்கிறோம்.? எதற்காகச் செய்கிறோம்? என்ன நோக்கத்திற்காகச் செய்கிறோம்? என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு தான் அதன் பெருமை இருக்கிறது. நாலுபேர் மெச்ச வேண்டும் என்பதற்காகச் செய்யப்படும் உதவியால் எந்தப் பயனும் இல்லை. உதவியின் அருமை தெரியாத ஒருவர்க்கு நாம் செய்யும் உதவியாலும் எந்தப் பயனில்லை. எந்த நேரத்தில் ...எதற்காக உதவி செய்யப்பட்டது என்பதை அறிந்து காலமெல்லாம் நன்றியுடையவராக இருக்கும்  ஒருவர்க்குச் செய்யும் உதவிதான் பெருமைமிக்கது. உதவிக்கான  மரியாதையைப் பெற்றுத்தருவது. அல்லாத அதாவது என்ன பெரிய உதவி செய்துவிட்டார்? நானும்தான் அதற்கு ஈடாக  ஏதோ செய்திருக்கிறேன் என்று சொல்லும் ஒருவர்க்கு நாம் உதவி செய்திருப்போமானால் அது அந்த உதவிக்கான மரியாதையே இல்லாமல் செய்துவிடும். தகுதி இல்லாத ஒருவருக்கு உதவி செய்யாதிருங்கள். அதனால்தான் வள்ளுவர் , உதவி வரைத்தன்று உதவி உதவி  செய்யப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து" என்று சொல்லியிருக்கிறார். உதவி செய்யப்படும் அளவைப் பொறுத்துச் சிறப்படைவதில்லை. நம்மிடமிருந்து உதவிபெறுபவரின் பண்பைப் பொறுத்தே அதன...

வரம் வாங்க வந்தேன் அம்மா வரம் வாங்க வந்தேன் அம்மா என்னை வாழ்த்த வேண்டும் அம்மா  உயிர்களின் தொடக்கம் அம்மா  உச்சரிப்பின் முதலும் அம்மா மொழிப்பாடம் கற்றுத் தந்த முதல் பேராசிரியை அம்மா எல்லைக்கோடு இல்லா   அன்புக்காரி  என் அம்மா  காலக்கோடு வரைந்து வைத்த  கோலப் பேரழகி அம்மா விலை பேச முடியா கலைதான் என் அம்மா   அகவை ஏறிடினும்   மகவாய்த் தாலாட்டுவாள் அம்மா தொல்லை கொடுத்திட்டேன் சும்மா  தள்ளி விட்டிடாள் அம்மா கரிசனம் மிகக் கொண்ட  ஜீவாத்மா!  காண்பதில்லை இவர் போலொரு  பரமாத்மா !  கணப்பொழுதும் எனை மறவா   நல்லாத்மா!  கண்கண்ட தெய்வம்   என் அம்மா அம்மா அம்மா!                

அம்மா நீ  எனக்கு வேண்டும்....   அம்மா நீ எனக்கு வேண்டும் அனுதினமும் உன் தோளில் சாய்ந்து  ஆறுதல் நான் அடைந்திட வேண்டும் அம்மா உன் அன்பு வேண்டும் நீ மட்டுமே  எனக்குவேண்டும் உன் மடியில் சாய்ந்து வானிலவை அழைத்திட வேண்டும் கண்சிமிட்டும் தாரகையோடு கதை ஆயிரம் பேசிட வேண்டும் உன் முகம் பார்த்து ஊர்க்கதைகள் பேசிட வேண்டும் உன் மார்பில் சாய்ந்து  உலகமெல்லாம் சுற்றிட  வேண்டும் உன் கையால் என் தலையை மெல்ல நீ கோதிட வேண்டும் பெத்தவள் நீ எனக்கு பேரு சொல்லித் தர வேண்டும் பொய்யான வார்த்தை பேசி நெய்ச்சோறு ஊட்ட வேண்டும் நித்தம் நித்தம் உன் மடியில் தலை சாய்த்து கிடந்திட வேண்டும்  சத்தமில்லா முத்தம் தந்து கன்னத்தை கன்னிட வைத்தல் வேண்டும் சோர்வு வந்திடும்போதும்  துயரங்கள் துரத்தும்போதும்  மெல்ல சாய்ந்து இளைப்பாறிட உன் தோள்கள் கிடைத்திட வேண்டும்   விரல்களால் நம்பிக்கை வார்த்தை  என் முதுகில் நீ எழுதிட வேண்டும் வீதிவீதியாய் அம்மா உன் கரம் பற்றி வீறு நடை போட வேண்டும் அம்மா நீ எனக்கு வேண்டும்  அனுதினமும் உன் தோளில் சாய்ந்து ஆறுதல்  நான் அடைந்திட...

அம்மாவின் நினைவில் அரிச்சுவடு கற்றிட ஆசிரியர் முகம் பார்த்ததில்லை ஆலோசனை கேட்டிட ஆலோசகர் வைத்ததில்லை நெல்லைத் தமிழ் பேசிட நெட்டுருவு எதுவும் செய்ததில்லை நிதி மேலாண்மை செய்திட நெடுங்கணக்கு கற்றதில்லை ஈசானம் கருத்திருந்தால் இடிமழை பொழியுமென்று வானிலை முன்னறிப்பு செய்ய வானவியல் படித்ததில்லை மண் பார்த்துபருவம் செய்ய வேளாண் படிப்புனக்குத் தேவையில்லை நீர் மேலாண்மை படிக்காமல் நீர் மேலாண்மை செய்தவளே! முதலெழுத்துப் படிக்காமல் முதன்மை அறிவு தந்தவளே! சட்டம் படிக்காமல் வீட்டில் சட்டாம் பிள்ளை ஆனவளே! காவல் தெய்வமாய் எம்மைக் கண்ணுக்குள் வைத்துக் காத்தவளே! நீ இருக்கும் வரை  உன் அருமை தெரியவில்லை... அந்திவரை வேலை செய்து அசந்து நீ வரும்போது உன் அசதி புரியவில்லை  ஆறுதலாய் என்றும் இருந்ததில்லை ஒத்தை மனுஷியாய் நீ ஓடியாடி உழைத்தபோது உன் வருத்தம் புரியவில்லை உதவிக்கு வந்ததில்லை நீ விட்ட இடத்தை என்னால் எட்டிப் பிடிக்க  முடியவில்லை அண்ணாந்து பார்த்தாலும் உன் உயர்வு எனக்கு எட்டவில்லை  கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் தேடுகிறேன் கண்ணான உன்னைக் காணவில்லை  அம்மா எனக்கு வாய்த்தது பெரும்பேறு  அம்...