Posts

Showing posts with the label கொரோனா கவிதை

வேற்றுகிரகத்துக்கு ஓடிவிடு

வேற்றுக் கிரகத்துக்கு ஓடிவிடு உயர்வென்ன தாழ்வென்ன  வேற்றுமை பேசி நித்தம்  வீணில் திரிந்தவரை எல்லாம்  தூணில் கட்டி வைத்து துவட்டி எடுப்பதுபோல் உச்சந் தலையில் ஓங்கிஅறைந்து யாவரும் என்முன்னே  ஒன்றென்று சப்தமில்லாமல் உரைத்தாய் பேதம் இங்கு இல்லைடா வேற்றுமை பேசி திரியும் மானிடர்காள்! அரவமின்றி நில்லடா அடுத்தவன் மனையைப் பாராதே அடுபகை கொண்டு எம்பாதே ஆறடி தூரத்தில் நில்   மாறுபாடு உன்டெனில் ஆறடிக்குள் செல் என்றாய் அருவமாய்ச் சுற்றித் திரிகின்றாய் அகப்பட்டவரை சுருட்டி  கக்கத்தில்  வைத்துவிட்டு கடகடவென நடக்கின்றாய் தூங்கா நகரையும் தூங்க வைத்து தாலாட்டுப் பாடி தனித்தனியே கிடத்தி விட்டாய் துட்டு பின்னால் ஓடுவோரை  மட்டுப்படுத்தி சற்று  கட்டுப்படுத்தி எட்டு திக்கும் கை பரப்பி  வட்டில் முன்னே இருப்பவரையும் கட்டிலிலே கிடக்க வைத்து தொட்டில் ஆட்டும் மனையாளை எட்டி நின்று பார்க்க வைத்து சுட்டிச் சிறுவரையும் துள்ள தடா போட்டு கட்டி அணைத்தலுக்கு அரைப்புள்ளியிட்டு அண்டம் தாண்டும் அறிவாளியையும் அறைக்குள்ளே அடக்கி வைத்து தண்டம் என்னும் பட்டத்தை தமையருக்கு வாங...

கொரோனாவிடம் கற்றேன்

Image
            கொரோனாவிடம் கற்றேன்  கவளச்சோற்றுக்காய் ஆலாய்ப் பறக்கும்   கண்ணீர் மாந்தர் கதைகளைக் கேட்டேன்   கடக்க நினைத்த பாதைகள் எல்லாம்   கானல் ஆறெனப் பாடம் கற்றேன்!            கண்களை மூடி நெடுநாள் கிடந்தேன்   கனவிலும் மிரட்டும் பேயென பயந்தேன்  காலாற நடக்கும் இன்பத்தைத் தொலைத்தேன்  கால் இல்லா கொடுமை இதுவென சபித்தேன்!   சுழற்சியில் உலகம் இயங்கிட கண்டேன் பிறழ்ச்சி ஏதென புரியாது நின்றேன் உயர்ச்சியைத்தேடி ஓடிடும் கால்கள் தளர்ச்சியாய்த் தடுமாறுதல் கண்டேன்! ஒற்றைக் காயை வட்டிலில் தேடலில் வெற்றுக் குழம்பும் சுவையென உணர்ந்தேன்  வேண்டா வெறுப்பாய் தின்றவை யாவும் விருப்ப உணவாய் மாறிட கண்டேன்!              மூலையில் முடங்கிடும் முதுமையை நினைத்தேன் முடக்குதல் பாவம் என்பதைப் புரிந்தேன் தூக்கியே அருகில் வைத்திட நினைத்தேன் முடியா நிலைமையில் ஊமையாய்க் கிடந்தேன்!         பசியின் வலியால் துடிப்போர் கண்டேன்   கொடிது கொடிது...