களவு போன கனவு
களவு போன கனவு வீட்டின் ஒரு மூலையில் கண்மூடி கிடந்தேன். ஏதேதோ நினைவுகள் வந்து என்னென்னவோ பேச ஆரம்பித்தன. வேண்டாம்....போதும்...போதும்.. என்று உரக்க கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது. இனி உரக்க கத்தி என்ன பயன் ? கத்துவதற்கு வார்த்தைதான் வருமா ? எத்தனைமுறை அம்மாவையும் தங்கைகளையும் உரக்க பேசி வாயை மூட வைத்திருப்பேன். எதற்கெடுத்தாலும் எதிர்த்துப் பேசுவது... யார் என்ன சொன்னாலும் ஏற்பதில்லை.... தான் சொல்லுவது மட்டும்தான் சரி என்ற ஆணவப் போக்கு. அந்த பேச்சு ...ஆணவம்....எல்லாம் ஒரே நாளில் மொத்தமாய் அடங்கிப் போயிற்று.. வேலைக்குப் போகிறோம் என்று எவ்வளவு துள்ளலாக புறப்பட்டு வந்தேன். முதல்முறையாக தான் சுயமாக சம்பாதிக்கப் போகிறேன்....அப்பப்பா இனி ஒரு சேலை எடுப்பதற்கு அம்மாவிடம் கெஞ்ச வேண்டியதில்லை. நினைத்த நேரத்தில்... நினைத்த கலரில் வாங்கிக் கொள்ளலாம். யாரும் ஏன்? எதற்கு என்று கேட்க முடியாது. எத்தனை எத்தனை கற்பனைகள். எவ்வளவு எதிர்பார்ப்புகள்.... எல்லாம் பொசுக்கென்று தீயின் முன் இருக்கும் தாள் போல கருகி காணாமல் போனது. இப்படி ஒரு வேலை என்று ந...