Bombay Tamil Teacher

கெத்து காட்டும் செட்டு பொய் சொல்லுவதுன்னா சந்திராவுக்கு  ரொம்ப பிடிக்கும். கொஞ்சம் பேசுவதற்கு ஆள் கிடைத்துவிட்டால் போதும்  சும்மா அளந்து விடுவாள்.  பொய் சொல்லி கெத்து காட்டியே பொ. சந்திரா பொய்ச் சந்திரா என்ற பெயரை வாங்கி வைத்திருந்தாள். ஒரு நாளைக்கு ஒரு பொய்யாவது சொல்லவில்லை என்றால் பொய்  சந்திராவின் தலையே வெடித்துவிடும். தனியாக பொய் பேசியதில் ஒரு திரில் இல்லை என்பாள் . அதனால் பொன்மணியையும் தோழியாக சேர்த்துக்கொண்டு  கெத்துகாட்டிக்கொண்டு திரிவாள். சந்திராவும் பொன்மணியும் கழுத்தில் கையைப்போட்டு செட்டாகத்தான் பள்ளி வளாகத்தில் சுற்றித் திரிவார்கள்.  துஷ்டனைக் கண்டால் தூர விலகு  என்ற மாதிரி தூரத்தில்  சந்திரா அண்ட் கம்பெனியைக்  கண்டாலே பிள்ளைகள் விலகி   ஓடிவிடுவர்.     சில மாணவிகள் தங்களுக்குள்  ஏதாவது சொல்லி சிரித்துக் கொண்டே விலகிச் செல்வர். அப்படி தங்களைப் பார்த்து யாராவது சிரிப்பதைக்  கண்டுவிட்டால் போதும். பின்னாலேயே வலியச் சென்று "எதுக்குச் சிரிச்சா...எதுக்கு சிரிச்சா...இப்போ நின்னு  சொல்லிட்டுப் போ..." பின...

                    பார்கவி வானம் ஆசை தீர நீரை வாரி இறைத்துக் கொண்டிருந்து. தான் சேர்த்து வைத்திருந்த மொத்த நீரையும் ஒரே நாளில் கொட்டித் தீர்த்துவிட வேண்டும் என்று அடம்பிடித்து அடாவடித்தனம் பண்ணிக் கொண்டிருந்தது வானம். சடசடவென்ற மழையின் இரைச்சலைத் தவிர வேறு எதுவுமே கேட்க முடியவில்லை. அலுவலக சன்னல் வழியாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தாள் பார்கவி. சாலை எங்கும் வெள்ளக்காடாக காட்சி அளித்தது. ஓரிரு வாகனங்கள் மட்டும் தண்ணீரில் தள்ளாடியபடி ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. பாதசாரிகள் யாரும் கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை தென்படவில்லை. வீட்டுக்கு எப்படிப் போவது? மனசுக்குள் பீதி வந்து ஆட்டம் காட்டியது. ஆனால் வெளியில் எதையும் காட்டிக் கொள்ளாதபடி மிடுக்காக உட்கார்ந்திருந்தாள். மேசையின் மீது கிடந்த கோப்புகளை எல்லாம் மூடி வைத்துவிட்டு மழை குறைந்துவிட்டதா என்று மறுபடியும் வெளியே எட்டிப் பாரத்தாள். மழை விட்டேனா பார் என்று மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருந்தது. பியூன் மானே மெதுவாக வந்து" அம்மா... "என்றான். "என்ன..." என்பது போல தலையை உயர்த்திப் பார்த்தாள...

                  அன்னக்கிளி அக்கா விசயத்தைக் கேள்விப்பட்ட நேரத்தில் இருந்து அழுது கொண்டே இருந்தாள் அன்னக்கிளி அக்கா. "நிஜமாத்தான் சொல்லுறீயளா... யாரு சொன்னா...மாப்பிள்ளை  சொன்னாவளா அவுங்க ஆத்தாகாரி சொன்னாவளா..." அப்பா வந்து சொன்ன நேரத்தில் இருந்து அப்பாவை கேள்வி கேட்டுக் கேட்டு  குடைந்து எடுத்து விட்டார் அம்மா. " என்ன ....யாதுன்னு சொல்லிபுட்டேன்ல்ல... இனி ஆக வேண்டியதைப் பாரக்க வேண்டியதுதான்" சொல்லிவிட்டு துண்டை உதறி தோளில் போட்டுவிட்டு வாசலை நோக்கி நடந்தார் அப்பா. "என்ன சொல்றிய...சட்டியா?  பானையா? உடனே மாப்பிள்ளை சொல்ற மாதிரி மாத்துகிறதுக்கு...." வார்த்தைகளைக்  குறுக்கே போட்டு அப்பாவைப் போக விடாமல் தடுத்தார் அம்மா. "பின்ன என்னை என்ன  செய்யச் சொல்லுற..." அப்பாவின் குரலில் ஒரு இயலாமை தெரிந்தது. என்ன செய்ய முடியும்? வேறு எப்படித்தான்  சொல்ல முடியும் ? அன்னக்கிளி அவரு பெத்த புள்ளதானே... வருத்தம் இல்லாமலா இருக்கும்... "ஐயோ...நல்ல நல்ல சம்பந்தம் எல்லாம் வந்துதே....நீங்க தானே... நல்ல தோட்டமும் தொரவும் இருக்...

              பூரணி எது வரைக்கும் இந்த நாடகம் ?  ஒன்றுமே  புரியவில்லை . இன்று முடிவுக்கு வரும் நாளை முடிவுக்கு வரும் என்று ஓரளவு நானும் சமாளித்துத்தான் பார்த்தேன். ஆனால் முடிவதாகத் தெரியவில்லை. போதும் போதும் என்றாகி விட்டது.  இதற்கு மேலும் இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால்  .... இதற்கு என்னதான் வழி ?  வீட்டிற்கு வந்தால் நிம்மதி இல்லாமல் தவிப்பது போன்ற உணர்வு. அலுவலகத்தில் இருக்கும்வரை  வீட்டு நினைப்பே வராது. வீட்டிற்குப் புறப்படும்போது கூடவே பரபரப்பும் தேவை இல்லாத கவலைகளும் வந்து தொற்றிக் கொள்ளும். தேவை இல்லாத கவலையா... நான்தான் அதிகப்படியாக அதைப் பற்றிய சிந்தனைகளை மனதில் போட்டுக் கொண்டு என்னையே வருத்திக் கொண்டிருக்கிறேனா ? எனக்குள்ளேயே எப்போதும் ஒரு போராட்டம் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கும். தீர்வுதான் கிடைத்தபாடில்லை. இன்றும் அப்படித்தான் காலையில் அலுவலகம் புறப்படும் முன்னர் வெளியில் வந்து பைக்கைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தேன். எதிர் வீட்டு அண்ணி அலுவலகத்திற்குச்  செல்ல வீட்டைவிட்டு வெளியே   வந்தவர்கள் என்னைப் பார்த்...

                பத்து பவுனு  நேற்றிலிருந்தே பாட்டிக்கு மேல்மூச்சு கீழ்மூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. இன்றைக்கோ நாளைக்கோ உசுரு போயிரும் என்று ஊரு சனம் எல்லாம் வந்து பார்த்து அழுதுட்டுப் போனாவ... வெளி இடங்களில் இருக்கும்  உறவினர்கள்கூட வந்துட்டாவ... ஆனால் உள்ளுரில் இருக்கும் அன்னத்தாயி சித்தி மட்டும் வரல... "அன்னத்தாயி இன்னும் வரலியா.... அன்னத்தாயி இன்னும் வரலியா..." என்று ஆளாளுக்கு அன்னத்தாயி சித்தியை பற்றியே கேட்டுக் கொண்டிருந்தாவ... " பெத்த தாய்க்கு சேத்துமா கட்டி இழுக்குது... இன்னுமா அன்னத்தாயிக்கு இந்தத் தாயை வந்து பார்க்கணும் என்று நினைப்பு வரல..." "கடைக்குட்டி என்று மடியிலேயே போட்டு வளர்த்தப் புள்ள... இப்படியா கல்லு மனசாட்டும் கிடப்பா..?.." "பாரு...அந்தத் தாய் மனசு கடைக்குட்டியை மட்டும் காணாம எப்படி கிடந்து தவிக்குது...யாராவது போய் ஒரு வார்த்தை கூப்பிட்டுப் பார்த்தியளா" என்றார்  ஒரு தாத்தா. "பெத்த தாயைப் பார்க்கிறதுக்குப் போய் கூப்பிடணுமாக்கும்.தானா பதறி கிட்டு ஓடி வரமாட்டா... என்ன பிள்ளைகளோப...