அதே கண்கள்
அதே கண்கள். கடந்த ஒரு வார காலமாக என் தூக்கத்தைக் கெடுத்த அதே கண்கள். இதைத்தானே கடந்த ஒரு வாரகாலமாக நான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன். இவ்வளவு சீக்கிரமாக பார்க்க நேரிடும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. பார்த்த அந்தக் கணத்தில் தடுமாறிப் போனேன்.தலைகுப்புற விழுந்தது போல் இருந்தது. முன்னும் பின்னுமாக கால்கள் பின்ன ஆரம்பித்தன. ஏன் இந்தத் தடுமாற்றம்? அப்படி அந்தக் கண்கள் என்னதான் பேசின? விடை தெரியாமல் மறுபடியும் என் கண்கள் அந்தக் கண்களைத் தேடின. ஒரு ஐந்து வினாடிதான். அதற்குள் அந்தக் கண்களுக்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று என்னை அதற்கு மேல் போகவிடாமல் கட்டிப் போட்டுவிட்டன. கண நேரக் காட்சி வந்து வந்து மறைந்து போனது. மறுபடியும் அந்தக் கண்களைக் காண மாட்டோமா என்ற ஏக்கம். துடியாய்த் துடித்துக் கொண்டிருந்தேன். நேரில் பார்க்க வேண்டும். பேச வேண்டும் . மனம் தவித்தாலும் என்னால் அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க முடியவில்லை. யாரும் பார்த்துவிட்டால்...? அதற்குமேல் வேறு வினையை வேண்டாம். அங்கேயும் இங்கேயும் பார்த்தேன். நல்ல வேளை யாரும் பார்க்கமில்லை. உடம்பெல்லாம் வியர்த்துக் கொண்டு வந்தது. என...