நான் வேலைக்குப் போறேன்
நான் வேலைக்குப் போறேன் எனக்கு வேலை கிடைத்திருக்கிறது... எனக்கு வேலை கிடைத்திருக்கிறது .." பாலாவிற்கு உரக்க கத்த வேண்டும் போல இருந்தது. எத்தனை ஆண்டுகள் இதற்காக காத்திருந்திருப்பாள்.? காத்திருந்திருப்பாள் என்பதைவிட ஏங்கியிருப்பாள்? இனி எனக்கு வேலையே கிடைக்காதோ என்று அம்மாவிடம் சொல்லிச் சொல்லி அழுதிருப்பாள். நான் ஒரு ஆக்கம் கெட்டவள் என்று சொல்லிச் சொல்லி புலம்பியிருப்பாள். எல்லாவற்றையும் அவள் கையில் வைத்திருக்கும் ஒற்றை கவர் மாற்றிவிட்டது. ஆம்....அவள் கையிலிருக்கும் கவரில்தான் அவள் தலையெழுத்தை மாற்றி எழுதிய லட்டர் இருக்கிறது. கவரைத் திருப்பித் திருப்பி பார்த்தாள். கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டாள். கண்களில் திரண்டு நின்ற கண்ணீர்த் துளிகள் கவரில் விழுந்து இனி இந்தக் கண்ணீர்த் துளிகள் உனக்குரியவை அல்ல என்பதுபோல காணாமல் போனது இனி நாளும் எனக்கு மகிழ்ச்சி தான். நான் விரும்பிய ஆடை வாங்கி அணியலாம். சுதந்திரமாக இருக்கலாம். எதற்காகவும் யாரிடமும் கையேந்த வேண்டியதில்லை. இனி யாரும் என்னை ஒரு கேள்வி கேட்க முடியாது.... நான் சுதந்திரப்பறவை....என்று என்னென்னவோ கற்பனையில் மிதந்தாள். க...