கெடுக சிந்தை கடிதிவள் துணிவே....
கெடுக சிந்தை கடிதிவள் துணிவே.... பிள்ளை வெளியில் செல்கிறான். போகும்போது பார்த்து பத்திரமாக வா என்று சொல்லி அனுப்பும் தாய்மாரைப் பார்த்திருக்கிறோம். வரும்வரை வாசலிலேயே நின்று அலை மோதும் மனைவியைப் பார்த்து "அவன் என்ன சின்ன புள்ளையா? வருவான் ... வருவான் வந்து எனக்குச் சாப்பாடு போடு "என்பார் கணவர். எதுவும் காதில் விழாது. தூரத்தில் மகனைப் பார்த்ததும் தான் ஒரு நிம்மதி பெருமூச்சு வரும். இப்படிப் பார்த்துப் பார்த்து பிள்ளைகளை வளர்க்கும் காலம். கேட்டால் ஒற்றைப் பிள்ளையை வைத்திருக்கிறேன். கருவேப்பிலைக் கண்ணாக வளர்க்கிறேன் என்று நாம் மட்டும் தான் ஒற்றைப் பிள்ளையை வைத்திருப்பது போல ஏதோ நமக்குச் சரியெனப் பட்டதைப் பேசுவோம். அப்படி என்றால் முன்பு எல்லாம் இப்படி இல்லையா? வெளியில் சென்ற பிள்ளையை வந்தால் வா... வராவிட்டால் போ என்று அப்படியே விட்டுவிடுவார்களா? அதெப்படி? பெற்ற பிள்ளை மீது அன்பு இருக்காதா என்ன? அப்படியானால்... அப்படியானால்...ஏன் இவள் இப்படிச் செய்தாள்? யாரவள்...யாரவள்? கெடுக சிந்தை கடிதிவள் துணிவே என்று புலவர் ஒருவர் கோபப்படும் அளவுக்கு அப்படி என்ன செய்துவ...