அன்பிலாள் இட்ட அமுது
அன்பிலாள் இட்ட அமுது பந்தியில் சாப்பிட அமர்ந்ததும் எப்போது சாப்பாடு பரிமாறுவார்கள். சாப்பிடலாம் என்று தோணும். காரணம் கண்முன்னே வந்து போகும் சாப்பாடும் அதன் மணமும். சாப்பிட அமர்ந்திருப்போம். ஆனால் சாப்பாடு பரிமாறுகிறவரின் பார்வையும் நடந்துகொள்ளும் விதமும் நம்மை சாப்பிட விடாமல் தடுக்கும். அதனால்தான் ஔவை, " உண்ணீர் உண்ணீர் என்று ஊட்டாதார் தம்மனையில் உண்ணாமை கோடியுறும்" என்றார். கொடிது கொடிது பசி மிகமிகக் கொடிது. ' பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்துபோம்' என்பார்கள். பசி ருசி அறியாது.பசியில் யார் எவர் தருகிறார் என்று ஆராய்ந்து பார்க்க மாட்டோம். எந்த இடத்தில் இருந்தும் சாப்பிடுகிறோம். பசியாறிய பின்னர் நாம் இந்த இடத்தில் நின்றா உண்டோம் என்று நம்மையே நாண வைக்கும். அவமானமாக உணர வைக்கும். அங்கேயும் இங்கேயும் பார்க்க வைக்கும். நம் தரம் தராதரம் என்று எதையும் பார்க்க விடாது. இதுதான் பசியின் குணம். இப்படித்தான் ஒருமுறை ஔவையாரையும் பசி வாட்டி வதைத்தது. ஆனால் யாரிடமும் கேட்டு வாங்கி உண்ண மனம் ஒப்பவில்லை. அப்போது ஒருவர் ஔவையை தன் வீட்டில் வந்து உணவருந்தும்...